V

piszę do Ciebie

nie boli to mnie to tak bardzo

bo ignorujesz mnie

rana polewana zimną wodą uspokaja się

a ty niczego nie podsycasz

a ja nie chcę

byś mnie 

Darku

ignorował 

to taki paradoks.

paradoksy: otwierają rany. 

ale nie szkodzi

zatamuję to czymś zabawnym i drogim

piszę do Ciebie

bo myślę, że Cię z całą pewnością

kocham

czy to nie dziwne, bo siebie samej nie lubię nawet?

darzę uczuciem niewłaściwe osoby. filozofom się nie śniło

wymyślałam swoje historie i pragnę, by były namacalne

akt piąty

scena trzecia

chciałabym zejść ze sceny

piszę do Ciebie

ostatnio obraz Twojej twarzy w mojej głowie stał się cholernie wyraźny i przejmujący też

piszę to z całą odpowiedzialnością, że

pod powiekami też

pląsają wespół z martwą komórką na litery 

er o zet es ą de e ka

 nie ma wyborów, a one się nie przejmują, bo wciąż się boję

wzdychanie, które ma sto i jedno znaczenie więcej niż to co przekazuję w listach

do wolnej wersji mnie

i jakoś to leci, Darku.

piszę do Ciebie

gdyż niedługo zapomnę, jak to było się potknąć 

i zapomnę wrażenia dotykania Twojego ja

i kolor oczu Twych

i wszystko co ma znaczenie

Ty zapomnisz, że byłam, choć wciąż będę i jestem, a potem nie będę

ale dobrze wiedzieć, że kiedyś się potknęło na początku końca.