*collapse//

and all that's left is this poem and letter

the breath I've taken and the one I must 

and that loneliness lost your smell

and that I'd had to abandon our solar system

I lived at our pace and I have always known that

because love is patient and that is what I have discovered today

today we're closer to each other than I could ever imagine

but we are connected in a different way than then

this kind of gravity is thinner scarcer weaker

I don't stick to it so tighly as I used to, I even hardly ever do 

and it fades when I look away

the time is running out while me and my legs are getting older

and is it my fault, that I want to give my leftover energy to other constellations?

I will not flee before 

the passing time and I will not notice 

the moment when we'll indolently let go this string of our hands
and The Heat Death will take place

and all that's left would embarass me
if I decided to move on
without demanding for an epi-taphios for you
on my strangely empty belonging-piece of space in multiverse
 
and even if it wasn't something truthful at all
in our cosmogony I was so alive and so dead at the same time
sometimes I was able to transform my feeling into blessing for both of us
and even if you were our Universe's Sun unconsciously
you were its very own and realistic component
despite the fact that you'd been staying in another dimension


 so:

"i had been truly getting wet and truly drying in our tiny huge universum"

there've been another matters beyond ours
was it important?
I documented my ignorance
but without it I am not doing any better


I give You respect generously.



(ant that's for Darek)

kolaps//

a wszystko, co pozostało, to ten wiersz i list

oddech, który wzięłam i który muszę wziąć

i to, że samotność utraciła Twój zapach

a ja musiałam opuścić nasz układ słoneczny

żyłam w twoim tempie, i to wiedziałam zawsze
bo miłość cierpliwa jest i tego się dowiedziałam dzisiaj

dziś jesteśmy siebie i tak bliżej niż mogłabym to ogarnąć rozumem kiedyś
ale łączy mnie z tobą inny rodzaj przyciągania niż wtedy
jest on cieńszy rzadszy słabszy
nie trzymam się go już tak mocno prawie wcale
i zanika gdy odwracam wzrok

a czas ucieka podczas gdy zestarzałam się ja i moje nogi
i czy to moja wina że chcę oddać resztki mojej energii innym konstelacjom?
nie ucieknę przed tym
że czas ucieka i nie spostrzegę się
kiedy bezboleśnie wypuścimy ten sznurek z dłoni
i nastąpi Wielki Chłód

 a wszystko co pozostało zawstydziłoby mnie
gdybym postanowiła ruszyć dalej
bez upomnienia się o epi-taphios dla ciebie
na moim dziwnie pustym dobytku-kawałku przestrzeni w wieloświecie

a nawet jeśli nie było to całkiem realne
w naszej kosmogonii byłam tak bardzo żywa i nieżywa jednocześnie
momentami potrafiłam przekształcić moje uczucie w błogosławieństwo dla nas
a nawet jeśli byłeś naszego Wszechświata Słońcem nieświadomie
to byłeś jej bardzo realnym elementem pomimo przebywania w innym wymiarze

a więc:

"prawdziwie mokłam i schłam w naszym małym dużym universum"

były inne materie poza naszą
czy to było ważne?
udokumentowałam swoją ignorancję
ale teraz bez niej nie jest mi ani trochę lżej



wspaniałomyślnie oddaję ci respekt.



(i to jest dla Darka)